آئین شروه در دشتستان
شروه یکی از اشکال موسیقی آوازی جنوب ایران مخصوصاً مناطق فارس، دشتستان و دشتی است. و آواز غمگینانه و سوزناکی است که در مایه ی دشتی که زیر مجموعه ی دستگاه شور است به صورت منفرد توسط شروه خوان اجرا می شود. شعر شروه دوبیتی است و تنها سازی که می تواند شروه را همراهی کند «نی» است. شواهدی در دست است که شروه نه تنها در دشتستان و استان بوشهر بلکه در اطراف کرمان و در همه ی نقاطی که فارسیان اصیل می زیسته اند و خصوصاً در سرزمین های کویری و خشک رواج داشته و دارد. موطن اصلی شروه مناطق دشتستان و دشتی است. در نقاط مختلف ایران شروه خوانی را به عنوان دشتستانی و آواز دشتستانی می شناسند و در بوشهر و دشتستان و دشتی و خوزستان شروه خوانی را «فایز خوانی» می گویند.
«معنی شروه»
شروه واژه ای است فارسی که ریشه در شرفه، شرفاک، شرفک، شرفانگ، شروک، چروک، چروه و چربه دارد، به معنی صدا، صدای پا و آواز. این کلمه یکی از واژه های فارسی دری است و در شعر شاعران پارسی گوی نیز در طول تاریخ شعر ایران بسیار دیده شده است.مخصوصا به صورت «شرفه» که به تنهایی به معنای صدای پا و آهنگ است.
«غم و اندوه در شروه»
نه تنها شروه و موسیقی آوازی جنوب ایران و دشتستان بلکه اصولاً موسیقی سنتی و کلاسیک ایران، با حزن و اندوه همراه است. در پاسخ به چرایی این موضوع مسیر تاریخی و اجتماعی ایران را باید عامل اساسی این حزن و اندوه دانست. قریب هزار و اندی سال است که از ترکتازی عرب می گذرد. عرب مهاجم و نامتمدنی که با موسیقی مخالف بود و از نواختن ساز و آواز جلوگیری می کرد و همچنین حملات تیمور و چنگیز بر ویرانی ها افزوده است. آنچه ایرانی در طول سالها ساخته فرو ریخته و آنچه آباد کرده به ویرانی دچار شده است. حماسه ها به مرثیه ها بدل شده و شادی ها به اندوه گراییده و جشن های ماهانه در زمان هخامنشیان و ساسانیان که در اوایل هرماه برپا می شده است به مجلس عزا و ماتم تبدیل شده است. آواز شروه بازتاب دردهایی است که یا از تعدی بیگانه بوده است و یا از بی تفاوتی و بی توجهی خودی نیست به این مناطق، شروه اندوه و دردمندی خواننده اش که بازتاب و منعکس کننده ی درد عموم مردم این سامان است را منعکس و آشکار می کند. پاره ای از مواقع شروه حکایت درد و یادآوری گذشته است که با آه و افسوس و ناله و اندوه همراه است مثل یاد گذشته، یاد رفیقان، عزیزان، شهیدان، یاد مجلس نشینان، یاد جوانی که بهاری بود و بگذشت و غیره....
ناگفته نماند که عوامل دیگری در پدید آمدن این نوع موسیقی در جنوب ایران تأثیر داشته است که می توان به بی مهری طبیعت اشاره کرد. آتش خورشید و طبیعت خشک و بارش شرجی شهرستان دشتستان و استان بوشهر هم از کرامتهای طبیعت محروم بوده و هستند و هم از مزایاهای اجتماعی و عنایت های مسئولین رده بالا بی بهره بوده اند و همه ی این عوامل می تواند به وجود آورنده ی عناصر غم و اندوه در موسیقی نواحی جنوبی استان بوشهر و دشتستان باشد.
نویسنده: ایوب کوهیان
موضوعات مرتبط: فرهنگ و هنر ، درباره برازجان
برچسبها: شروه چیست , معنی شروه , شروه , شهر برازجان
شروه یکی از اشکال موسیقی آوازی جنوب ایران مخصوصاً مناطق فارس، دشتستان و دشتی است. و آواز غمگینانه و سوزناکی است که در مایه ی دشتی که زیر مجموعه ی دستگاه شور است به صورت منفرد توسط شروه خوان اجرا می شود. شعر شروه دوبیتی است و تنها سازی که می تواند شروه را همراهی کند «نی» است. شواهدی در دست است که شروه نه تنها در دشتستان و استان بوشهر بلکه در اطراف کرمان و در همه ی نقاطی که فارسیان اصیل می زیسته اند و خصوصاً در سرزمین های کویری و خشک رواج داشته و دارد. موطن اصلی شروه مناطق دشتستان و دشتی است. در نقاط مختلف ایران شروه خوانی را به عنوان دشتستانی و آواز دشتستانی می شناسند و در بوشهر و دشتستان و دشتی و خوزستان شروه خوانی را «فایز خوانی» می گویند.
«معنی شروه»
شروه واژه ای است فارسی که ریشه در شرفه، شرفاک، شرفک، شرفانگ، شروک، چروک، چروه و چربه دارد، به معنی صدا، صدای پا و آواز. این کلمه یکی از واژه های فارسی دری است و در شعر شاعران پارسی گوی نیز در طول تاریخ شعر ایران بسیار دیده شده است.مخصوصا به صورت «شرفه» که به تنهایی به معنای صدای پا و آهنگ است.
«غم و اندوه در شروه»
نه تنها شروه و موسیقی آوازی جنوب ایران و دشتستان بلکه اصولاً موسیقی سنتی و کلاسیک ایران، با حزن و اندوه همراه است. در پاسخ به چرایی این موضوع مسیر تاریخی و اجتماعی ایران را باید عامل اساسی این حزن و اندوه دانست. قریب هزار و اندی سال است که از ترکتازی عرب می گذرد. عرب مهاجم و نامتمدنی که با موسیقی مخالف بود و از نواختن ساز و آواز جلوگیری می کرد و همچنین حملات تیمور و چنگیز بر ویرانی ها افزوده است. آنچه ایرانی در طول سالها ساخته فرو ریخته و آنچه آباد کرده به ویرانی دچار شده است. حماسه ها به مرثیه ها بدل شده و شادی ها به اندوه گراییده و جشن های ماهانه در زمان هخامنشیان و ساسانیان که در اوایل هرماه برپا می شده است به مجلس عزا و ماتم تبدیل شده است. آواز شروه بازتاب دردهایی است که یا از تعدی بیگانه بوده است و یا از بی تفاوتی و بی توجهی خودی نیست به این مناطق، شروه اندوه و دردمندی خواننده اش که بازتاب و منعکس کننده ی درد عموم مردم این سامان است را منعکس و آشکار می کند. پاره ای از مواقع شروه حکایت درد و یادآوری گذشته است که با آه و افسوس و ناله و اندوه همراه است مثل یاد گذشته، یاد رفیقان، عزیزان، شهیدان، یاد مجلس نشینان، یاد جوانی که بهاری بود و بگذشت و غیره....
ناگفته نماند که عوامل دیگری در پدید آمدن این نوع موسیقی در جنوب ایران تأثیر داشته است که می توان به بی مهری طبیعت اشاره کرد. آتش خورشید و طبیعت خشک و بارش شرجی شهرستان دشتستان و استان بوشهر هم از کرامتهای طبیعت محروم بوده و هستند و هم از مزایاهای اجتماعی و عنایت های مسئولین رده بالا بی بهره بوده اند و همه ی این عوامل می تواند به وجود آورنده ی عناصر غم و اندوه در موسیقی نواحی جنوبی استان بوشهر و دشتستان باشد.
نویسنده: ایوب کوهیان
موضوعات مرتبط: فرهنگ و هنر ، درباره برازجان
برچسبها: شروه چیست , معنی شروه , شروه , شهر برازجان
تاريخ : پنجشنبه هشتم آبان ۱۳۹۳ | 7:44 | نویسنده : الف.م |
حجت الاسلام سید ابوالحسن ریاضی که خود شاعری توانا و به سبک فایز شعر می
سرود و در مرگ فرزندش چنین سروده است. او در جوانی صدایی بس نکو داشت و
شروه هایش سالیان دراز مردم را مسحور خود کرده بود.
موضوعات مرتبط: چهره ها
برچسبها: حجت الاسلام سید ابوالحسن ریاضی , سید ابوالحسن ریاضی , شروه چیست , موسیقی
فراق لاله رویی کار من ساخت مرا آخر بدام هجر انداخت
ریاضی روز و شب می سوخت و میساخت که کس داروی هجر نشناخت. مرحوم ریاضی اصلاً اهل امامزاده بوشهر لیکن ساکن برازجان بود.
موضوعات مرتبط: چهره ها
برچسبها: حجت الاسلام سید ابوالحسن ریاضی , سید ابوالحسن ریاضی , شروه چیست , موسیقی
تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور ۱۳۹۱ | 21:39 | نویسنده : الف.م |
در
شروه چه رازی نهفته که جاودانه شده است .شروه موسیقیی است که نمی شود فقط
به چشم موسیقی به آن نگاه کرد چون که نه آهنگی در آن است و نه رقصی در آن .
صدای شروه خوان و خلا و خلا و خلا .... . وقتی که شروه خوان تا چند ثانیه
آرام است و چیزی نمی خواند آرامشی به ما می دهد که غیر قابل توصیف
است.شروه دارای دو بعد اصلی است یکی عرفان و دیگری که اصلا به آن پرداخته
نشده روح تحرک و جنبشی است که در آن حاکم است و مردم را به قیام علیه ظالم
می خواند .شاید این نوع گفتار برای شما تازگی داشته باشد ولی این اصلی است
که باعث شده شروه تا به امروز باقی بماند و روز به روز مردم به آن بیشتر
جذب شوند و فراگیرتر شود.
موضوعات مرتبط: فرهنگ و هنر
برچسبها: شروه چیست , موسیقی , شروه , شروه برازجان
موضوعات مرتبط: فرهنگ و هنر
برچسبها: شروه چیست , موسیقی , شروه , شروه برازجان
تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور ۱۳۹۱ | 21:36 | نویسنده : الف.م |
